Gert-Jan van ’t Klooster (Liander):
‘We hebben eindelijk de code gekraakt van een hoofdpijndossier'

1. Wat was het vraagstuk waarvoor Turner is ingeschakeld? En wat was er zo ingewikkeld aan?

Liander is een complexe organisatie, die zorg draagt voor het elektriciteitsnet in zes grote regio’s van Nederland. Als Regiomanager Amsterdam bij de afdeling GVRN, kreeg Gert-Jan van ’t Klooster eind 2021 de opdracht de nazorg van de projecten te stroomlijnen. ‘We hebben te maken met verschillende problemen’, legt hij uit. ‘We hebben heel veel werk te doen en de hoeveelheid werk groeit ook. De energieconsumptie neemt toe. In vergelijking met een paar jaar geleden doen wij twee keer zoveel. En het wordt alleen maar meer. Het net moet verzwaard worden, er moeten 2.500 extra middenspanningsstations de stad in. Niet alleen vanwege de toenemende vraag, ook vanwege de energietransitie. In het beste scenario is de energievraag over enkele jaren twee keer zo hoog als nu, in het slechtste scenario is dit vier keer zo hoog.’

Met zijn eigen afdeling GVRN is Van ’t Klooster zelf verantwoordelijk voor de middenspanning: grote en middelgrote klanten, nieuwe stadswijken én de renovatie van het bestaande net. Liander heeft het werk onderverdeeld in drie fases: de voorbereiding, de uitvoering en de nazorg. Dat werk wordt uitgevoerd in ketens. En wanneer dat niet loopt zoals gepland dan merk je dat in de nazorg. In de termen van Liander draait het bij nazorg niet alleen over het dichtmaken van de stoep, maar ook om de administratieve afhandeling. ‘Enkele jaren geleden kregen we te maken met een enorme achterstand in de nazorg. Het werk buiten, bijvoorbeeld het vervangen of verzwaren van kabels en leidingen, werd wel uitgevoerd, maar de afhandeling liet op zich wachten. Je moet je voorstellen: we werken met technici, die hun werk vaak hartstikke leuk vinden, maar minder affiniteit hebben met hun administratieve taken. Het is net als wanneer je een dinertje organiseert voor je vrienden: veel mensen vinden het leuk om te koken en met elkaar te eten, maar aan het einde van de avond staat er wel een berg afwas. Die moet wel weggewerkt worden.’

De administratieve afhandeling was niet heel erg soepel georganiseerd, vertelt Van ’t Klooster. Het gaat om opleveringsdocumenten, zodat de kabels in de grond teruggevonden kunnen worden en de veiligheid gewaarborgd kan worden, de facturen van de aannemers controleren, verantwoording afleggen aan de financiële administratie. Pakketjes informatie, die de hele tijd doorgeschoven werden. Van een van de drie afdelingen waarmee de vijftig teams intern te maken hebben, de financiële administratie, de assetregistratie – die de basis van Alliander vormt – of de OIV’ers, die zorg dragen voor de veiligheid. Klopte er iets niet, dan kwam het weer terug en moesten de teams weer aankloppen bij de aannemers, en die weer bij de onderaannemers. En zo ging dat de hele tijd. De aannemers worden bovendien pas betaald als alles op orde is. Van ’t Klooster: ‘In coronatijd werd het nog complexer, omdat de economie tot stilstand kwam. Opeens hadden we geen kabels meer. Ja, misschien had een team in Amsterdam-Zuid nog wat over. Maar hoe kwamen we daarachter?’

Patrick Davidson, die namens Turner betrokken was bij het project, vond het op zich wel mooi om te zien hoe de monteurs ‘buiten’ alles zelf regelden. ‘Honderd meter kabel? Dat regelen we wel. Buiten ging het altijd wel goed. Maar hoe houd je overzicht over de data? Dat is essentieel voor als er een storing is. De storingsdienst moet data hebben waar zij van op aan kunnen. Die monteurs zijn morgen weer ergens anders bezig. Maar ze hebben ook corvee te doen, de administratie moest op orde gebracht worden. Pas dan ben je echt klaar met je werk buiten.’ Begin 2021 kwam het groene licht van de Raad van Bestuur dat het probleem aangepakt moest worden.