De tweede reden dat wij strategie-executie tot onze nummer 1 prioriteit moeten maken, is de disruptieve tijd waarin wij leven. De kenmerken daarvan heb ik beschreven in mijn boek Het nieuwe normaal. De belangrijkste effecten zijn dat de verdienmodellen in hun voegen kraken, dat sectoren convergeren en dat nieuwe organisaties, met nieuwe verdienmodellen, bestaande bedrijven in één klap overbodig kunnen maken. Denk aan de reisbranche, de muziekbranche en de fabrikanten van fotorolletjes. Organisaties hebben in deze eeuw meer veranderingen moeten doormaken dan in de laatste vijftig jaar van de vorige eeuw en dat tempo zal alleen maar verder omhooggaan. Het zijn dus mooie tijden voor wie in kansen denkt.

De digitalisering van de wereld zet hele markten volledig op hun kop. De term VUCA kent zo langzamerhand iedereen: de wereld om ons heen is volatiel, onzeker, complex en ambigue. Continuïteit is geen vanzelfsprekendheid meer. Organisaties die ook over tien of twintig jaar nog mee willen doen, zullen kortom beter moeten worden in het verbeteren, vernieuwen en innoveren van hun businessmodel. En wie denkt dat (semi-)publieke instellingen de dans ontspringen, zit ernaast. Aangejaagd door social media eisen de politiek en de maatschappij transparantie en prestatieverbeteringen in de vorm van lagere kosten, betere service en hogere effectiviteit. Beter worden in datgene waar wij uitgerekend niet goed genoeg in zijn, dat is de uitdaging.