Dit blog is gebaseerd op Strategie = Executie, de Turner methodiek en publicatie van Jacques Pijl. Voortgekomen uit het gelijknamige onderzoek van Turner, met bijdragen van zestig bestuurders, vijfenzeventig casestudies en driehonderd bronnen.

De appellerende kant van een strategie is net zo belangrijk als de informerende, stelt Jacques Pijl in de publicatie Strategie = Executie. De strategie kan messcherp geformuleerd zijn, maar kurkdroog liggen als zij niet goed aan de man gebracht wordt. Storytelling is inmiddels gemeengoed, maar het is in veel sectoren droef gesteld met de kwaliteit ervan. Veel organisaties lukt het niet hun missie, visie en strategie in- en extern op een goede manier aan de man te brengen.

In de Rijnlandse landen is dat nog erger dan in Angelsaksische. Het zijn niet de minste corporate organisaties en ‘executive committees’ die onvoorbereid in grote ‘town hall meetings’ staan te schutteren bij een veel te grote hoeveelheid PowerPointpagina’s. Twintig sheets voor een half uur levert dan een gegarandeerd tekort van een half uur op. Zo simpel is het. Nog los van de vuistregel dat een kwart van de beschikbare tijd gereserveerd moet blijven voor vragen en discussie.

Een waas van mystiek

Een goed strategisch verhaal komt er niet vanzelf. Er hangt vaak een waas van mystiek rondom storytelling. Dat is helemaal niet nodig. Een appellerend verhaal maken van de strategie bestaat uit een aantal concrete stappen. Dat ene eurekamoment over de beste kapstok, metaforen en voorbeelden dat een bestuurder tijdens zijn hardlooprondje op zaterdag opeens bedenkt is natuurlijk niet te plannen, maar het vervangt de systematische stappen niet. Figuur 1 toont de belangrijkste imperatieven en checks voor storytelling. ‘Ook dit is hard werken’, zei een bestuurder tijdens het onderzoek voor de publicatie Strategie = Executie. En hij vervolgde: ‘En onthoud: het gaat om wat begrepen is, niet om wat gezegd is.’