Dit blog is gebaseerd op Strategie = Executie, de Turner methodiek en publicatie van Jacques Pijl. Voortgekomen uit het gelijknamige onderzoek van Turner, met bijdragen van zestig bestuurders, vijfenzeventig casestudies en driehonderd bronnen.

Strategie en executie zijn niet te scheiden, maar moet je wel onderscheiden

Tijdens het onderzoek voor de publicatie Strategie = Executie brachten abstract en filosofisch ingestelde bestuurders regelmatig de vraag naar voren of strategie en executie eigenlijk wel te scheiden zijn. Henry Mintzberg beschreef die interactie in 1990 al als een dichotomie: twee grootheden die niet zonder elkaar kunnen. Die onderlinge verbondenheid is cruciaal, zeker in het nieuwe normaal. Strategie en executie moeten elkaar beïnvloeden, iteraties tussen beiden moeten mogelijk zijn.

Toch blijft onderscheid noodzakelijk. Anders is het net als met verantwoordelijkheid: als iedereen het neemt, neemt niemand het. Zo zijn er in zowel strategiebepaling als  executie noodzakelijke processtappen. Die kun je niet op een hoop gooien. Ze vereisen elk een eigen focus en aanpak. Anders doe je zowel strategie als executie tekort. Er bestaat nu eenmaal een verschil tussen een boodschappenlijst maken en boodschappen doen.

Vier versnellers als raamwerk

In de publicatie Strategie = Executie worden vier versnellers benoemd: de eerste versneller draait om de strategie, de andere drie versnellers vormen de executie. Natuurlijk is de overgang niet zo zwart-wit: je kunt eenvoudig beredeneren dat de tweede versneller ook nog in hoge mate analyse betreft en dus ook nog geen executie is.

De kern is Strategie = Executie

Boven alles geldt: strategie = executie. Niet voor niets de titel van de onderzoekspublicatie. Als strategie het bedenken is van waarom je wat wilt bereiken, en hoe en met wie, beïnvloedt dat proces al direct de uitvoering. En als executie het uitvoeren is van wat bedacht is, betekent dat niet dat dit gedachteloos gebeurt. Sterker nog, van professionals mag worden verwacht dat zij de strategie blijven aanpassen aan wat wel en niet werkt. Zo vaak als nodig. Zeker in het nieuwe normaal, waarin wendbaarheid bepalend is voor succes.

Universele bouwstenen, dynamisch toegepast

De vraag of deze benadering nu een open of gesloten, een gestructureerde of ontwikkelende of een groene of een paarse visie op veranderen is, is niet relevant. Deze terminologie voegt weinig toe. Zulke typeringen zijn voor veranderkundigen interessant, maar leiden vaak tot polarisatie.

Het Strategie = Executie-model beschrijft universele elementen voor succes – de bouwstenen. Elke bouwsteen heeft zich bewezen als succesvol in strategie-executie. Je kunt ze niet straffeloos overslaan. Maar het model is geen blauwdruk. Het moedigt juist aan tot maatwerk en situationeel gebruik. Daarmee is het tegelijk gestructureerd én adaptief, de paradox die werkt.

“Gestructureerd werken schept juist ruimte voor maatwerk, flexibiliteit en de mens”

Elke zogenaamde ‘open’ of ‘reizende’ variant van verandermanagement kan een prima start kan zijn en als het goed is uiteindelijk leidt tot een meet- en grijpbaar resultaat in strategie-executie. Die gaandeweg geslotener wordt naarmate doel en oplossingen duidelijker worden.
Turner staat voor een directe benadering: concrete initiatieven van kop tot staart succesvol realiseren. Vanuit de bewezen overtuiging dat gestructureerd werken een van de beste manieren is om in veranderprocessen tijd en ruimte te winnen voor maatwerk, flexibiliteit en de mens.”